دیروز تلویزیون یک فیلم سینمایی پخش می کرد به نام پولی یانا.

یه قصه تکراری :دختری که پس از مرگ پدر و مادر فوق العاده اش توسط خاله بداخلاق (که معمولایک پیر دختر با یه قلب مهربونه و معمولا هم از شوهر خواهرش متنفره......)سرپرستی می شه و بعد باقی ماجرا.

شخصیت دختره هم همون شخصیت دوست داشتنی و قشنگ جودی ابوت و آن شرلی بود که صمیمانه اعتراف می کنم من عاشق هر دو تاشو ن هستم.

اما یک نکته جالب توی این فیلم وجود داشت.این دختر یعنی پولی یانا یک بازی فوق العاده رو از پدرش یاد گرفته بود به نام بازی شادمانی.اینکه توی هر ماجرا بگرده و یه علت برای شادمانی پیدا کنه....

و این علت هم باید حتما مثبت باشه .یعنی اگه دلیل شما برای شادمانی با خوشی دیگران همراه نباشه بازی شما صحیح نیست.

میدونید توی غم انگیز ترین ماجراهای دنیا هم می شه یه دلیل حتی کوچولو برای شادمانی پیدا کرد توی بقیه ماجراها که دیگه معلومه چه خبره.

یه مدل دیگه این بازی رو هم من بلدم.

یه مدتی تصمیم گرفتم هر روز دلیلی برای شکر کردن پیدا کنم و هر روز دلیل جدیدم رو به لیست روزهای قبلم اضافه می کردم.

نمی تونید تصورش رو بکنید که این لیست چه احساس شادمانی و شوق و سپاسگذاری عمیقی رو توی آدم ایجاد می کنه.

خواهش می کنم که این روش رو امتحان بکنید.

یا مقلب القلوب و الابصار

               یا مدبر اللیل والنهار

                    یا محول الحول و الاحوال

                              حول حالنا الی احسن الحال

من عاشق دعای سال تحویلم . البته معتقدم که این دعا جاش توی تک تک روزای آدمه.

میدونید من معتقدم که خدا هیچ چیزی رو بیخودی نیا فریده.پس وقتی تو صفحه ذهن ما آدما یه گزینه به اون پررنگی به نام تغییر وجود داره لابد لازم بوده که آدمیزاد هراز چند گاه یه تغییراتی بکنه.

یکی از دوستام می گه فرشته ها که از اول خیلی هم میونه شون با انسان خوب نبوده یه وقتایی هم که اضافه کاری یا حقوقشون عقب می افته توی کار آدم ساختن کم کاری می کنن.

یه جاهایی هم که حوصله ندارن یه چیزایی رو اشتباه سوار می کنن چه می دونم یه جاهایی توی کار کم می ذارن.............(البته اصل و ریشه این بحث مال دکتر شریعتی عزیزمه و ما یه جور برداشت آزاد ازش کردیم)

حالا به نظر شما ما که اشرف مخلوقاتیم و خدا اینقدر به آفریدنمون افتخار می کرده نباید بگردیم این ناخالصی ها و این اشکالاتو پیدا بکنیم و اونارو اصلاح بکنیم.(البته منظورم این جراحیهای زیبایی که خیلی مد شده نیست ها )

خلاصه من فکر می کنم که آدما باید راه تغییر کردنو برای خودشون باز بگذارن که وقتی اینو قبول کردیم می تونیم توی راه تکامل و پیشرفت قدم بگذاریم.

تا بعد..............