به خویش می گفتم:

                          دگر نخواهم جست.

به ناله می خواندم:

                             تورا نخواهم یافت.

که آمدی چون نور

                         و چشمهایم را

                                          زخویش پر کردی.

استادم می گه برای تثبیت یک صفت و یا ترک یک عادت در عرفان 40 روز و در روانشناسی 21 روز مداومت لازمه.

تصمیم خودمو می گیرم:

از همین امروز

                  نه از فردا

به مدت 40 روز

                     نه به مدت 21 روز

تصمیم می گیرم که دیگه به تو فکر نکنم. و هر لحظه ای که نقض قرارداد کنم یه ضربدر روی تقویمم بزنم.

وقتی خط جلوی روز شنبه پر می شه تصمیم خودمو عوض می کنم:

آره به ازائ هر ساعت موفقیت یه ضربدر می زنم!!!

اما خط جلوی روز یکشنبه خالی می مونه.

از دست خودم عصبانی می شم:

باورم نمی شه که نمی تونم تصمیم خودمو عملی کنم.

من!!!!

     من از فردا

                نه از همین امروز

به مدت 21 روز

                    نه به مدت 40روز

جز به چشمهای تو فکر نمی کنم.

و به ازائ هر ساعت موفقیت یه ضربدر می زنم!!!!

و جلوی روز دو شنبه 24 تا ضربدر می خوره.

وقتی داری لباسای بچگیتو نگاه می کنی باورت نمی شه که اینا اندازه تو بوده یا به عبارت بهتر تو اندازه اینا بودی!

وقتی کاستهای قدیمی رو گوش می کنی باورت نمی شه تو اینطوری حرف می زدی و اینطوری آواز می خوندی!

وقتی یادداشتهای قدیمیتو می خونی!

وقتی خاطرات بزرگترارو گوش می کنی!

وقتی...

همیشه به نظر می یاد که اون آدم قدیمیه رفته و یکی دیگه جاش اومده.

دیروز من همین حسو داشتم وقتی داشتم دفتر شعر قدیمیمو می خوندم

یه خورده مغزم تعجب کرده بود

می دونستم که قبلا غزل می نوشتم ولی یادم رفته بود چه جوری!!!!!!!!!!!!!!

فکرشو بکنین 10 سال پیش ..................

"ببین چون ابرمی بارم ببین چون باد می لرزم"

                        ببین در بازی عشقت چه آسان نرد می بازم

ببین جام دل من را که از عشق تو لبریز است

                         ببین از شور این عشقت هزاران نغمه میسازم

چنان مرغی اسیرم من لبالب حسرت رفتن

                            برای رفتن از اینجا تویی آن بال پروازم

اگرچه با غم هجران تنم در فصل پاییز است

                              ولی امید می ریزد به هر دم از دم سازم

نمی خواهم کسی داند که در عرش برین هستم

                         ببین در این هیاهوها چه سان سربسته ام رازم

اگر رخصت دهی من را برای لحظه ای حتی

                            به یک آنی وجودم را به زیر پایت اندازم

اگر یکدم نگاهت را به مینای دلم بخشی

                             ببین تا عمرمن باقیست به آن یک لحظه مینازم

به لبخند ار کنی مهمان من دیوانه خود را

                                 ببین از شور آن شیرین فزاید شور آوازم

دگر سودای چشمانت ز دشت دل نمی کوچد

                           به هر ترفند و تدبیری که هردم دست می یازم

بیا با مهر و با لبخند بیا تا بند این دربند

                              ببین از شرم چشمم را به زیر پا می اندازم

تو کل شعر از این بیت یکی مونده به آخر خوشم اومد !!!

دگر سودای چشمانت ز دشت دل نمی کوچد

چیزی در درون من

             از صدا کردن تو خسته نمی شود

 نام تو

           یاد تو

                 چشمان تو

                           نکند دیوانه شده باشم؟