می ترسم یه روز وقتی حواسم نیست اون پر چسبیده به گلوتو بکنم.

اونوقت زمین وزمان متوقف شه.

می ترسم یه روز تو رو از دست بدم.

لحظه خطرناک زندگی هرکس اون لحظه ای که دیگه رویایی نداشته باشه.

دو روز مانده به پايان جهان، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است.تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود.پريشان شد وآشفته و عصباني.

نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سكوت كرد. آسمان وزمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سكوت كرد.به پر و پاي فرشته وانسان پيچيد،خدا سكوت كرد.

دلش گرفت وگريست و به سجاده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت :عزيزم اما يك روزديگر هم رفت.تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي. تنها يك روزديگر باقيست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن.

لابه لاي هق هقش گفت: اما با يك روز... با يک روز چه كارمي توان كرد...

خدا گفت:آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند گويي كه هزارسال زيسته،

است و آنكه امروزش را درنمي يابد، هزار سال هم به كارش نمي آيد.

وآن گاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي كن.

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد.

اما مي ترسيد حركت كند، مي ترسيد راه برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد... بعد با خودش گفت:وقتي فردايي ندارم،

كنم.

آن وقت شروع به دويدن كرد. زندگي را به سر و رويش پاشيد، زندگي را نوشيد

را تماشاکرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنهاكه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد. او در همان يك روز آشتي كردوخنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور كرد وتمام شد.

او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند، امروز او